Kral Kedi ve Fareler Masalı – Tembelliğin Bedeli

kral-kedi-ve-fareler-masali-tembelligin-bedeli

Kral Kedi ve Fareler Masalı – Tembelliğin Bedeli, Evvel zaman içinde, geniş bir ambara, yüksek tahıl yığınlarına ve en lezzetli peynirlere ev sahipliği yapan büyük bir ahşap ev vardı. Bu evin mutlak hâkimi, heybetli ve gururlu Kral Kedi idi. Ona bu unvanı, evin sahibi vermişti; çünkü Kedi, bir zamanlar fareleri o kadar ustaca ve cesurca avlardı ki, evde tek bir fare bile kalmamıştı. Ödül olarak, en yumuşak minderde uyuma, en taze sütü içme ve gün boyu istediği gibi gezme hakkına sahipti.

Ancak zamanla, işler değişti. Farelerin yokluğunda Kral Kedi, tembelliğe ve rahata alıştı. Artık avlanmıyor, sadece yatıp uyuyor, kendine sunulan leziz yemekleri yiyordu. Göbeği büyüdükçe büyüdü, hareket etmek ona zor gelmeye başladı. “Zaten fare kalmadı,” diye düşünüyordu kendi kendine. “Neden yorulayım ki? Ben Kral’ım!”

Oysa durum öyle değildi. Ambardaki en karanlık deliklerde, akıllı ve dikkatli bir Fare Lideri ve onun sürüsü, Kedi’nin tembelliğini ve zayıflığını izliyordu. Fare Lideri, sürüsüne şöyle dedi: “Bu kedi artık eskisi gibi değil. Sadece bir gölgesi kalmış, korkulacak bir yanı yok. Onun korkusundan açlıktan ölmek yerine, biraz cesaret gösterip yiyecek aramalıyız.”

İlk başta fareler çok korktular. Ancak Kral Kedi’yi günlerce, sadece horul horul uyurken görünce cesaretlendiler. Önce bir, sonra iki, derken tüm sürü, kedi uyurken ambara dadanmaya başladı. Tahılları yiyor, peynirleri kemiriyor, mutfağı altüst ediyorlardı. Gürültü o kadar artmıştı ki, bir gün Kral Kedi’nin uykusunu bile böldü.

Kedi, gözlerini yarı aralayıp, karşısında cüretkâr bir şekilde peynir kemiren bir fare gördü. Öfkeyle kükredi ve hamle yapmak için ayağa fırladı. Ancak tembelliğin verdiği ağırlıkla hantallaşmıştı. Fare, çevik bir hareketle kaçtı. Kedi, boş yere pençelerini salladı, hızla koşmaya çalıştı ama göbeği ve hantallığı onu yavaşlatıyordu. Fareler, onun bu aciz halini görünce daha da cüretlendiler. Artık onun yanı başında, onunla alay edercesine zıplayıp dans ediyorlardı.

Kral Kedi, bu duruma çok sinirlendi. Gururu kırılmıştı. Bir plan yapmaya karar verdi. Eskiden olduğu gibi fareleri yakalayamayacağını biliyordu. Bu yüzden onları kandırmalıydı. Eski bir kedi hilesini hatırladı: Ölü taklidi yapacaktı.

Ertesi gün, ambara giden yolun ortasına uzandı. Nefesini tuttu, bedenini hareketsiz bıraktı, gözlerini kocaman açıp donuklaştırdı. Gerçekten de ölmüş gibi görünüyordu. Fareler, başlangıçta çekindiler. Uzaktan izlediler. Fare Lideri, “Dikkatli olun,” dedi. “Kediler çok kurnazdır. Bu bir oyun olabilir.”

Ancak Kedi o kadar sabırla ve hareketsiz yatıyordu ki, en aç ve en genç farelerden biri dayanamadı. “O ölmüş!” diye sevinçle cikladı. “Artık korkmadan yemek yiyebiliriz!” ve Kral Kedi’ye doğru koşmaya başladı. Diğer fareler de onu takip etti. Ölü kediyi çevreleyip, onunla alay etmeye, üzerinde zıplamaya başladılar.

Tam o sırada, Kral Kedi beklediği fırsatı buldu. Tüm gücüyle, en yakınındaki birkaç fareye birden pençesini savurdu. Ancak yine de eski çevikliğinden yoksundu. Sadece birkaçını yakalayabildi, çoğu hızla kaçıp deliklerine saklandı.

O an, evin sahibi gürültüyü duyup ambara geldi. Gördüğü manzara karşısında hayal kırıklığına uğradı: Tembel kedisi ve etrafa saçılmış fareler. Sinirle, “Ben sana Kral dedim diye kendine yedirir, içirir, yatırır oldun!” diye bağırdı. “Ama görüyorum ki, lâyık olmayan bir unvan, sahibini değil, unvanı taşıyanı küçük düşürür. Artık senin krallığın bitti!”

Kral Kedi, o gün hem fareler karşısında rezil oldu, hem de evdeki ayrıcalıklarını kaybetti. Ona artık sadece “Kedi” diyorlardı. Görevi, yeniden fare avlamak ve itibarını kazanmaya çalışmaktı.

Bu masalın bize öğrettiği şudur: Başarı, sürekli çaba ve hazırlık ister. Bir kez elde ettiğimiz bir unvan veya statü, tembellik ve rehavete kapılmamız için bir bahane değildir. Düşmanlarımız, zayıf anlarımızı gözetler ve fırsat kollarlar. Gerçek liderlik, rahatlığa aldanmadan, sorumluluklarını her daim hatırlamak ve gerektiğinde harekete geçmektir. Kral Kedi bize şunu fısıldar: Tembellik, geçici bir rahatlık gibi görünse de, aslında gelecekteki zaferlerimizin en büyük düşmanıdır.

Bir önceki yazımızda sizlere İki İnatçı Keçi Masalı – Köprüdeki Gurur hakkında bilgi vermiştik.

Categories:

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir